Simone de Beauvoir

Simone de Beauvoir was een Franse filosoof. Geboren in 1908 in Parijs, Frankrijk. Ze stierf in 1986, eveneens in Parijs. Simone de Beauvoir wordt geboren als oudste dochter van een deftig, maar niet al te bemiddeld gezin. Al vanaf haar tweede krijgt ze godsdienstonderwijs van haar moeder en op latere leeftijd volgt ze haar onderwijs aan de kloosterschool. Maar de Beauvoir maakt haar eigen keuzes en gelooft niet in God. Zij koos voor de waarheid, voor haar zijn de zonden van de mens niet te beboeten, je bent verantwoordelijk voor je eigen daden.

Omdat haar ouders niet genoeg geld hebben om een bruidsschat voor hun dochters te bekostigen, moet Simone in haar eigen levensonderhoud kunnen voorzien. De Beauvoir moet gaan studeren, wat ze met haar aangeboren intelligentie natuurlijk heerlijk vindt. Aan de Parijse universiteit de Sorbonne studeert ze literatuurwetenschappen, wiskunde en filosofie. Na haar studies wordt ze toegelaten op de docentenopleiding, waarvoor ze bij de École Normale Superieure moet zijn. Daar leert de Beauvoir een intellectuele jongeman genaamd Jean-Paul Sartre kennen, hij zou haar gezel voor het leven worden. In haar relatie met Sartre wil Simone koste wat kost haar zelfstandigheid bewaren. Zo wijst ze zelfs een huwelijksaanzoek van zijn kant af en neemt een onderwijsaanstelling in de provincie aan, ver van Sartre en Parijs. Tot aan Sartres dood in 1980 zou hun relatie gebaseerd blijven op onderlinge afspraken zodat geen van beiden hun persoonlijke vrijheid op hoefde te geven. In zowel het werk van Sartre als in het werk van de Beauvoir zal altijd de invloed van de ander merkbaar aanwezig zijn.

In de oorlog krijgt de positief ingestelde Simone een harde les, Sartre is naar het front gestuurd en de scheiding valt haar zwaar. Voor haar literaire carrière betekent de oorlog juist een positieve wending. Hoewel ze al jaren bezig is met allerlei voorzichtige beginnetjes van boeken, schrijft ze haar eerste volledige boek pas in 1938. Uitgenodigd zou echter pas in 1943 uitkomen. Zelf zegt ze: Literatuur wordt geboren als er in het leven iets misloopt.

Vanaf de oorlog begint ze zich ook meer te interesseren in de politiek, dat een belangrijke rol begint te spelen in haar werk. Op latere leeftijd zou de Beauvoir zelf ook een belangrijke rol gaan spelen onder andere in de vrouwenbeweging. In 1943 wordt de Beauvoir als onderwijzeres ontslagen en neemt ze alle tijd om zich tot het schrijven te wenden. Haar debuut uit 1943 wordt al in 1944 gevolgd door het boek, De anderen. Voorin dat boek staat te lezen: Maar de mens is gedoemd te leven; zijn eigen leven te leven. En dat houdt in dat hij niet anders kan dan indringen in het leven van een ander. Want het is onmogelijk te leven zonder vuile handen te maken.

Simone de Beauvoir wordt na de oorlog gerekend tot de existentialisten, een stroming die aangevoerd wordt door Sartre en Dumas. Zij gaan uit van ieders eigen verantwoordelijkheid ten opzichte van zichzelf en de hele wereld om hen heen. In 1947 komt het boek, Niemand is onsterfelijk uit en groeit haar bekendheid vanwege haar actieve politieke bestaan.

In 1949 schrijft ze het essay, De tweede sexe, waarin ze pleit voor de economische onafhankelijkheid van de vrouw. De Beauvoir signaleerde dat de positie van de vrouw als sinds 1919 (invoering van het kiesrecht voor de vrouw) niet meer verbeterd was en wilde dit aan de kaak stellen. Ze was tegen de rol van de vrouw in het klassieke huwelijk omdat de vrouw dan volledig afhankelijk was van de man. Ze zei: Je moet leven in een morele, psychische, totale innerlijke afhankelijkheid van een man; dat zou geen enkel menselijk wezen mogen accepteren. Voorin haar essay stond een quote van Poulain de la Barre: Al wat door mannen over vrouwen is geschreven moet als verdacht worden beschouwd omdat ze zowel rechter als partij in het geschil zijn. Onder andere door dit essay en met Simone de Beauvoir als inspirator begon de tweede feministische golf.

In 1954 kwam het boek, De Mandarijnenuit, waarvoor de Beauvoir de Prix de Goncourt zou ontvangen. Het werd in 1958 gevolgd door haar memoires in,Memoires dúne jeune fille rangie. Na de dood van haar moeder schrijft Simone het boek, Une mort tres douce, dat in 1964 zal uitkomen. Les belles images kwam in 1966 uit en La vieillesse in 1970.

Als in 1980 haar levensgezel Jean-Paul Sartre overlijdt is ze kapot, ze schrijft nog het boek, Adieux: a farewell to Sartre. Zelf zou Simone de Beauvoir zes jaar later overlijden, lichamelijk en geestelijk uitgeput door verslavingen aan drank en amfetaminen.