Samuel Beckett

Samuel Barclay Beckett is een Ierse schrijver en dichter en werd (waarschijnlijk) geboren op 13 april 1906, en overleed op 22 december 1989. Hij stond erop dat hij geboren was op Goede Vrijdag, 13 april 1906, maar zijn geboortebewijs zegt dat hij een maand later werd geboren.

Hij studeerde Frans, Italiaans en Engels aan het Trinity College in Dublin van 1923 tot 1927. Vlak daarna werd hij aangenomen als leraar in Parijs. Daar ontmoette hij James Joyce die een enorme invloed op hem had. Beckett schreef zijn eigen verhalen terwijl hij ook secretaris was van Joyce. In 1929 bracht hij zijn eerste werk uit, een kritisch essay dat Joyce's werk verdedigde. Zijn eerste korte verhaal Assumption werd hetzelfde jaar uitgebracht. In 1930 won hij een kleine literatuurprijs met zijn gedicht Whoroscope dat voornamelijk over Rene Descartes gaat, een andere grote invloed op zijn schrijven.

In 1930 gaat hij terug naar Ierland en werkt aan het Trinity College, maar vertrekt weer na 2 jaar. Hij reist door Europa en blijft uiteindelijk permanent in Frankrijk wonen. Hij publiceert daar een kritische studie van het werk van Marcel Proust.

Hij doet een poging tot een boek in de stijl van James Joyce, maar dit wordt later uitgebracht als een serie korte verhalen More Pricks than Kicks. Er wordt wel gezegd dat elk van deze verhalen een lichte parodie is van de verhalen in Dubliners van Joyce. Hierna bracht hij de roman Murphy uit.

Zijn bekendste boeken zijn waarschijnlijk de drie die bekend staan als "de trilogy": Molloy (1951), Malone Dies (1951 in het Frans, in 1958 vertaald in het Engels) en The Unnamable (1953, vertaald in 1960). De laatste opent als volgt, hetgeen typisch genoemd mag worden voor Beckett's stijl:

"Where now? Who now? When now? Unquestioning. I, say I. Unbelieving. Questions, hypotheses, call them that. Keep going, going on, call that going, call that on."

Beckett is het meest beroemd geworden door het toneelstuk Waiting for Godot (uitgebracht in 1952 in het Frans (En attendant Godot), Engelse vertaling uitgebracht in 1955). Er gebeurt vrijwel niets in het toneelstuk. Het stuk kreeg in eerste instantie dan ook slechte kritieken, maar langzaam werd het erg populair. Hetzelfde geldt voor het stuk Endgame.

Omdat zijn stukken na 1947 vrijwel allen in het Frans geschreven zijn wordt hij samen met Ionesco gezien als de beste Franse toneelschrijvers van de twintigste eeuw. Hij vertaalt zijn stukken zelf in het Engels.

De theaterstukken die hij schrijft zijn kaal, minimalistisch en diep pessimistisch over de natuur van de mens en de menselijke situatie. Na zijn laatste boek, How it is, worden zijn thema's ook steeds cryptischer.

Hij kreeg de Nobelprijs voor de literatuur in 1969.

Hij ligt begraven op de Cimetiere de Montparnasse in Parijs.