Republiek der 7 Verenigde Nederlanden
De Republiek der 7 Verenigde Nederlanden was de naam van de republiek de ontstond tijdens de Tachtigjarige Oorlog op het grondgebied van wat nu ongeveer Nederland is.
De 7 Nederlanden waren de 7 gewesten die deel uitmaakten van de Republiek: Holland, Zeeland, Groningen, Utrecht, Friesland, Gelderland en Overijssel. Drenthe en vanaf 1648 (Vrede van Münster) ook delen van Limburg en Brabant hoorden ook bij de Republiek, maar deze gebieden hadden niet de status van een zelfstandige provincie.
Geschiedenis
Tot 1568 kwamen de Nederlanden in opstand tegen de Spaanse overheersing en in het bijzonder tegen de Tiende Penning en de strafmaatregelen die de Hertog van Alva nam tegen ketters. Deze opstand ging later de Tachtigjarige Oorlog heten.
Door verdeeldheid splitsen de Nederlanden zich in gewesten die de opstand steunden en gewesten die de Spaanse koning (Filips II) steunden. In 1579 tekenden enkele Noordelijke gewesten de Unie van Utrecht, waarin zij afspraken gezamenlijk in opstand tegen de Spaanse overheersing te komen. De Unie van Utrecht werd op 22 juli 1581 gevolgd door de Acte van Verlatinghe, waarin het Noorden zich formeel onafhankelijk verklaarde.
Aanvankelijk zochten de Nederlanden buitenlandse landvoogden om het bestuur op zich te nemen. De inmenging van de Franse Hertog van Anjou en enkele jaren later de Engelse graaf van Leicester waren echter geen succes. De Republiek besloot daarop zelfstandig te worden en zichzelf te besturen.
Bij de Vrede van Münster werd de nieuwe Republiek officieel erkend als zelfstandige natie. De Republiek maakte inmiddels een Gouden Eeuw door, en was een internationale supermacht op militair, economisch, kunst, wetenschappelijk en politiek gebied.
De Republiek der 7 Verenigde Nederlanden verloor langzaam haar positie en ging een steeds kleinere rol spelen in de internationale wereld. Verschillende oorlogen tastten de positie aan. In 1795 vielen Franse troepen de Republiek binnen en stichtten de Bataafse Republiek. Hiermee was een einde gekomen aan de Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden. Na het einde van de Franse overheersing ging Nederland verder als monarchie, tot 1830 samen met België.
Politiek
De Republiek bestond uit zeven provicien of gewesten, die elk een grote mate van vrijheid hadden. Iedere provincie werd bestuurd door een stadhouder en de Provinciale Staten. In theorie benoemden en controleerden de Provinciale Staten de stadhouder, in de praktijk werd de rol van stadhouder vaak vervuld door leden van Oranje-familie. Gedurende het bestaan van de Republiek was er een vrijwel continue strijd tussen de Oranje-gezinden en de Regenten-gezinden.
Iedere provincie had een vertegwoordiging in de Staten Generaal. De Staten Generaal was gezeteld in Den Haag en hield zich met landszaken bezig. Ook het bestuur van Drenthe, Brabant en Limburg was een taak van de Staten Generaal.
Gaandeweg evolueerde de Republiek van een confederatie naar een federatie, om na de Franse Revolutie over te gaan naar een eenheidsstaat én een monarchie, samen met de Zuidelijke Nederlanden en het prinsbisdom Luik. Na de afscheiding van België ontstond het moderne Nederland.
De spreuk van de Republiek was: Eendracht maakt macht (een spreuk die overgenomen werd door België).
Gebruikelijke namen voor de Republiek der Verenigde Nederlanden:
- Republiek der Verenigde Nederlanden
- Republiek der Verenigde Provinciën
- Republiek der Zeven Provinciën
- Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden
- Republiek der Zeven Verenigde Provinciën
