Plato

Plato (rond 427 v. Chr in Athene geboren, gestorven 347 v. Chr) was een klassieke Griekse filosoof, een student van Socrates en leraar van Aristoteles. Zijn bekendste werken zijn De Republiek en Apologie. In dat laatste werk verdedigt hij zijn leermeester Socrates, die voor een rechtbank ter dood werd veroordeeld.

Plato stamde af van een redelijk welgestelde familie. Zijn voorganger, Glaukon, was een van de bekendste leden van de Atheense aristocratie.

Plato werd verregaand beïnvloed door de Pythagoreërs (volgelingen van Pythagoras), wier ideeën over getalsmatige harmonie duidelijk blijken in Plato's beeld van De Vormen. (?)

Plato heeft zijn ideeënleer uitgewerkt in de Phaedo, de Phaedrus, Symposium en Meno. Hij verheft hierin de idee boven de waarneembare werkelijkheid en brengt tussen beide een scheiding aan (dualisme). Het meest begeerlijke en perfecte idee is dat van het 'goede'. Volgens hem is ontwikkeling van kennis van de ideeën een terughalen van wat door het fysieke bestaan verloren is gegaan. Het waarneembare is slechts een schijn van de werkelijkheid. Hij gebruikte het beeld van de mensen als grotbewoners, die in donkere holen in een kring rond een vuur zitten, maar met de rug ernaar toe. Ieder kijkt voor zich uit, en ziet slechts schaduwen tegen de rotswand spelen. Zij aan wie het lukt uit de grot te ontsnappen, zullen de werkelijke wereld leren kennen. Plato maakte onderscheid tussen drie soorten mensen: 1) zij die de begeerte als leidraad hebben en daarnaar handelen, 2) zij die streven naar kennis en 3) zij die kennis bezitten.

Plato's natuurfilosofie is te vinden in de Timaeus, de Politeia en De Wetten. Ze beschrijven de ideale staat, gebaseerd op de idee van het goede.

Plato werkte ook een kritiek uit op zijn eigen ideeënleer, in zijn belangrijkste kentheoretische werk, de Theaetetus.

[Plato's werken op het Net] (Vertaald in het Engels)\n