Nederlands-Indië

Nederlands-Indië was een Nederlandse kolonie, die het gebied omvatte dat nu Indonesië is. De Nederlandse bezittingen stammen van de VOC, die onder meer op Java en in de Molukken een aantal eilanden, steden en gebieden bezat. Na de opheffing van de VOC in 1798 gingen ze op de toenmalige Bataafse Republiek over.

Rond 1900 waren van de grotere eilanden alleen Java en westelijk Nieuw Guinea volledig Nederlands. Op de andere eilanden bezat Nederland wel een aantal gebieden en steden. In 1904 werd, na verschillende vruchteloze pogingen vanaf 1873, Atjeh op Sumatra veroverd onder leiding van de toenmalige gouverneur-generaal J.B. van Heutz en vanaf toen werden verschillende militaire acties uitgevoerd tot ongeveer 1909. Zo werden Sumatra, Borneo en Sulawesi Nederlandse koloniën. Ook de gehele eilandenreeks van Bali tot en met West-Timor werd onder Nederlandse regering geplaatst.

Op 17 augustus 1945 verklaarde Nederlands-Indië zich onafhankelijk onder de naam Indonesië. Nederland verzette zich tegen de Indonesische onafhankelijkheid, en stuurde militairen om de opstand neer te slaan, de 'politionele acties'. Nederland slaagde er echter niet in de Indonesiërs te verslaan, en mede vanwege internationale druk van vooral de Verenigde Staten, accepteerde Nederland op 27 december 1949 de Indonesische onafhankelijkheid. Enkel de westelijke helft van Nieuw Guinea bleef nog tot 1961 Nederlands.

Zie Gouverneurs-Generaal van Nederlands Indië