Necrofilie
Necrofilie is een seksuele voorkeur hebben voor het bedrijven van seks met lijken. Necrofilie is in veel landen strafbaar en wordt als afwijking beschouwd.
Hoewel er weinig bekend lijkt te zijn over necrofilie, schijnt het een vorm van fetisjisme te zijn. Necrofielen worden door sommigen gezien als gestoorde mensen, die in de regel een onopvallend leven leiden. Anderen menen dat necrofolie vooral voorkomt bij personen die werken met lijken, en dat het alleen zijn met een lijk, dat naakt en mooi kan zijn, de lust kan opwekken om het lijk aan te raken, te masturberen of er geslachtsgemeenschap mee te hebben. Ook zouden mannen soms lijken opgraven.
Necrofolie kan ook een fantasie zijn. Sommige klanten van prostituees willen dat zij zich als lijk voordoet, en dit schijnt ook in het huwelijk voor te komen.
Er zijn weinig gevallen van necrofilie bekend in Nederland en België. In 1999 was er bijvoorbeeld geen enkele veroordeling in beide landen. In totaal zijn er ongeveer 100 gevallen bekend in Duitsland. In de Verenigde Staten zijn er enkele seriemoordenaars geweest waarvan het bekend is dat ze necrofilie bedreven.
literatuur en film
In de literatuur wordt wel over necrofilie gefantaseerd. Zo wordt in Hamlet van Shakespeare de schoonheid van het waterlijk van Ophelia bezongen.
Andere auteurs waarbij necrofilie voorkomt zijn:
- Heinrich Heine, in een gedicht in zijn "Buch der Lieder".
- Gottfried Benn's gedichtenbundel "Morgue"
- Ringelnatz in zijn humoristische gedicht "Seemannstreue"
Ook in films komt necrofilie voor. Een voorbeeld is "Tales from the Gimli Hospital" van regisseur Guy Maddin.
Een bekende scene uit de film "Brazil" (1985/Terry Gilliam) maakt middels een grap ook een verwijzing. Hoofdpersoon Sam Lowry (Jonathan Pryce) heeft zojuist de gegevens van de gezochte Jill Layton (Kim Greist) in de staatscomputers veranderd zodat ze officiëel overleden zou zijn. Zij flirt vervolgens met hem door te informeren of hij zin heeft in 'n potje necrofilie.
