Kubisme

Paul Cézanne's uitspraak dat de dingen in de natuur volgens geometrische vormen zijn opgebouwd, Cézanne's ultieme Sainte Victoires op zijn tentoonstelling in 1907 met zijn werken van de laatste 10 jaar en Pablo Picasso's spraakmakende Les Demoiselles d'Avignon waren zovele oorzaken, uitgangspunten, aanleidingen en oorsprong tot en van het Kubisme in de Schilderkunst.

Het zou echter wel eerst op de expositie van Les Indépendants zijn , te Parijs op 25 mei 1909, dat de Franse criticus L. Vauxelles, in het blad Gil Blas, de werken van Georges Braque bestempelde als bizarreries cubiques.

Naast Picasso en Braque natuurlijk, waren oa. Robert en Sonia Delaunay, Roger de la Fresnaye, Albert Gleizes, Juan Gris, Auguste Herbin, Fernand Léger, André Lhôte, Louis Marcoussis, Jean Metzingerfsghfg de meest vooraanstaande Franse kubisten.

De kubistische beweging wordt in 3 periodes opgedeeld. Het Geometrische Kubisme liep van 1907 tot 1909 met de sterke invloed van Cézanne op de landschappen van Braque en de negersculpturale techniek van Picasso. Intussen had de bekende schrijver-dichter-essayist Guillaume Apollinaire de twee protagonisten samengebracht in het Bateau Lavoir van de Rue Ravignan, 13 in Parijs.

Het Analytische Kubisme wordt geteld van 1910 tot 1912. Nu worden de vaste vormen van de objecten gebroken, ontleed in alle facetten en niet beperkt tot de toevallig zichtbare alleen, om ze naast en vaak over mekaar uit te beelden. Zo komt men tot de Compositions simultanées, waarbij verscheidene gezichtspunten weergegeven worden, zonder nog te denken aan enig centraal perspectief.

Na 1913, in het Synthetische Kubisme, zoekt men de gebroken realiteit te herstellen, niet in zijn oorspronkelijke vorm maar door de karakteristieke omtreklijn en door de materie zo reëel mogelijk weer te geven. Hierbij zijn het trompe-l'oeil en de bekende collages het gevonden hulpmiddel.

Het Kubisme liep tot 1920 en het leidde zowel naar het Dadaïsme als naar de Abstracte Kunst.

Ook in de Beeldhouwkunst is het Kubisme een waardevolle beweging. Alexander Archipenko, Raymond Duchamp-Villon, Jacques Lipchitz, Ossip Zadkine en natuurlijk Pablo Picasso zijn er de belangrijkste meesters van.\n